باور کنید همه ی حقیقت را نمی دانیم

نام سعدی همه جا رفت به شاهد بازی

و اين نه عيب است كه در مذهب ما تحسين است

اين نوشته ي من خطاب به تمام كساني است كه مانند حيوانات اهلي رام شده اند و تا به حال از خود يك سوال هم نپرسيده اند. بزرگان ديني آنان هر چه بگويند عمل مي كنند و هيچ گاه فكر اين كه شايد مقصودي پشت اين حرف آنان باشد هم نمي كنند.

يك بيت بالا از سعدي است و خطاب به تمام كساني كه درگير خرافات شده اند مي گويد: كه همه ي آنچه كه به صورت سرمشق براي شما بيان كرده اند درست نيست و گاهي هم لازم است به اعماق گناهان برويم و آنان را تجربه كنيم شايد ثوابي از قلم افتاده باشد.

در بيت بالا منظور از شاهد باري همان لواط يا هم جنس خواهي است كه در كتاب - شاهد بازي در ادبيات فارسي- مفصل توضيح داده است كه شاعران ما اعم از سعدي حافظ مولانا خيام و...شاهد باز بوده اند و اين امر را يك علم نيز ميدانستند.

در نظر بازي ما بي خبران حيرانند

من چنينم كه نمودم دگر ايشان دانند

از بتان آن طلب ار طالب حسني اي دوست

اين كسي گفت كه در علم نظر بينا بود

حافظ نيز در بيت بالا به وضوح از شاهد بازي و نظر بازي خود مي گويد و اين را تحسين مي كند.

در اروپا نيز اشخاصي مانند افلاطون بوده اند كه به نظر بازي شهرت داشتند و اين نظر بازي در اروپا به قدري گسترش يافت كه امروزه ازدواج دو همجنس در مجلسشان نيز به تصويب رسيده است. اما اين موضوع در نظر افراد بي خبر كفر و جهالت است در صورتي كه فلسفه هاي هزار ساله دارد و ما همه چيز را نمي دانيم.

اما چيزي كه هست باز هم بر ميگرديم به همان جمله ي پدر خوانده ي ضد مسيح:

گاهي اوقات نترسيد و به اعماق گناهان برويد و آن ها را تجربه كنيد شايد ثوابي از قلم افتاده باش

او مي گفت:

دست هايش را روي صورتش برد و در همين حال نفس عميقي كشيد و وقتي دست هايش به چانه اش رسيد نفسش را رو به بالا فوت كرد،او پرواز كرد به سوي آن جا،

آن جايي كه هيچ كس آن جا را نديده، آن جايي كه اسمش فقط آن جاست.

او در آن جا سكوت را فهميد هرچند كر نبود

آرامش را فهميد هر چند آرام نبود

سپيدي را ديد هر چند از چشمانش سياهي مي چكيد

ديگر نيامد هر چند نمرده بود

يكي از دوستان به من گفته بود كه اين دنيا حتي ارزش فكر كردن رو هم نداره پس چرا وقتتو تلف ميكني و مي نويسي.دوست عزيز نوشتن تنها علاج بيماري ماست.نمي دانم اگر قلمي نبود دفتري نبود سرنوشت اين افكار كثيف من چه میشد.شايد اگر به حرف دوستم گوش مي كردم و نمي نوشتم خيلي قبل تر از اين ها به آسمان مي پيوستم

نمي دانم اين هم دست آنان است و يا اينكه...

در نظر آنان زير باران رفتن ديوانگيست.

اگه بارون نباره من مي بارم تا هيچ كس جز من روي آنها را نبيند

دور شوید. همه منتظر نیمه ی ماه هستند

باز هم اين افكار نا آرام به سراغ من آمدند.هيچ هدايتي وجود ندارد،هيچ گمراهي وجود ندارد فقط اين انتخاب آن هاست كه چه كسي هدايت شود و چه كسي مانند من به نام قرعه اش سياهي بيفتد و كسي هم پاسخ گو نسيت، اصلا به كسي مربوط نمي شود . همه بايد به فكر خودشان باشند .توي اين مرداب اگه بتوني گليم خودتو بكشي بيرون هنر كردي.

بعضي وقت ها با خودم فكر مي كنم كه اين مردم رو با اين چيزا خواب كردن و خودشون دارن مي برندو مي دزدندو... اما خوب كه نگاه مي كنم مي بينم اگه قرار باشه كسي خواب باشه اون امثال منه كه همه ي زندگي شون رو پايه قلم براي نوشتن چرنديات تلف كردن اما چه ميشه كرد كه تنها درمان اين مرگ خاموش، نوشتنه.

ملتي دويدند و خود را به مقصد رساندند ما اين خرك لنگ ز جويي نجهانديم...

شايد هم همه ي اين شك و ترديد ها و نفرتي كه من نسبت به آن ها دارم به دليل اينكه ما را خاموش كردند تا خود اوج بگيرند همه سرشار از ديوانگي و عقب ماندگي خودمان است و مانند كساني كه گناه كردند و مقصر را شيطان دانستند به دنبال مقصر مي گردم اما هرچه كه هست من به دنبال حقيقتم و اگر جايي پيدا شود به آنجا سفر خواهم كرد

بگذريم...